هورلا

مردی تنها در خانه‌اش در نرماندی، دفتر روزانه‌ی آشفتگی‌هایی را می‌نویسد که از زمان گذشتن یک کشتی سه‌دکله‌ی برزیلی گریبانش را گرفته‌اند. بد می‌خوابد، شب‌ها آب تنگش را می‌نوشد بی‌آنکه به یاد بیاورد، و یقین می‌کند موجودی نامرئی کنارش زندگی می‌کند. یادداشت‌هایش که در آغاز منظم‌اند، به ستیز با حضوری می‌لغزند که نه می‌تواند نشانش دهد و نه نامش را بگوید. این مجلد گرد همین داستان، دیگر داستان‌های موپاسان را می‌آورد که در آن‌ها ترس و بی‌رحمی روزمره بر زندگی‌های تنگ کار می‌کنند. نویسنده مرز میان توهم و واقعیت را می‌کاود، بی‌آنکه هرگز حکم نهایی بدهد.