Madonna w futrze

Bezbarwny urzędnik, przyjęty z litości do firmy w Ankarze, dzieli pokój z Raifem Efendim, tłumaczem, o którym nikt nic nie wie. Gdy ten przedwcześnie postarzały człowiek zapada na chorobę, prosi młodego kolegę o spalenie czarnego zeszytu, po czym pozwala mu przeczytać go w ciągu jednej nocy. Wyłania się z niego Berlin lat dwudziestych i autoportret kobiety w futrze, który Raif chodził oglądać każdego dnia, aż malarka, Maria Puder, sama go zagadnęła. Powieść zgłębia miłość, nieśmiałość i to, co z jednego spotkania zostaje w życiu. Pod szarą egzystencją Sabahattin Ali odsłania namiętność opowiedzianą z powściągliwością.