Żółta tapeta

Młoda kobieta zostaje przywieziona przez męża lekarza do letniego domu, by odpoczęła po nerwowym załamaniu, które przyszło wraz z narodzinami dziecka. Nie wolno jej pisać ani pracować, więc potajemnie prowadzi dziennik i spędza dnie w pokoju wyklejonym żółtą tapetą. Wzory na ścianie zajmują wreszcie całą jej uwagę, a ona zaczyna dostrzegać w nich poruszający się kształt. Opowiadanie bada domowe zamknięcie, kurację spoczynkową i mowę lekarza, która odbiera pacjentce prawo głosu. Gilman tworzy krótki tekst pisany w pierwszej osobie, w którym przymus przybiera postać koszmaru.