La Signo de la Kvar

Sherlock Holmes tirou o frasco do canto da prateleira da lareira e a seringa hipodérmica do seu elegante estojo de marroquim.

Sherlock Holmes prenis sian botelon el la angulo de la kamenbreto kaj sian hipoderman injektilon el ĝia neta marokena ujo.

Com os seus dedos longos,

Per siaj longaj,

brancos,

blankaj,

nervosos, ajustou a delicada agulha

nervozaj fingroj li alĝustigis la delikatan nadlon

e arregaçou o punho esquerdo da camisa.

kaj refaldis sian maldekstran ĉemizmanumon.

Durante algum tempo, os seus olhos pousaram pensativos no antebraço e no pulso musculosos, todos salpicados e marcados por inúmeras cicatrizes de picadas.

Dum kelka tempo liaj okuloj ripozis medite sur la tendena antaŭbrako kaj pojno, tute punktitaj kaj cikatraj pro sennombraj pikmarkoj.

Por fim, cravou a ponta afiada,

Fine li enpuŝis la akran pinton,

premiu o minúsculo êmbolo

premis la etan piŝton

e afundou-se na poltrona forrada de veludo com um longo suspiro de satisfação.

kaj reglitis en la veluritan brakseĝon kun longa ĝemo de kontento.

Três vezes por dia, durante muitos meses, eu assistira a este espetáculo,

Trifoje tage dum multaj monatoj mi estis atestinta ĉi tiun spektaklon,

mas o hábito não reconciliara o meu espírito com ele.

sed la kutimo ne repacigis mian spiriton kun ĝi.

Pelo contrário,

Male,

dia após dia, aquela visão irritava-me cada vez mais,

de tago al tago mi fariĝis pli kolerema ĉe la vido,

e todas as noites a consciência me pesava ao pensar que me faltara a coragem de protestar.

kaj ĉiunokte mia konscienco ŝvelis en mi ĉe la penso, ke mankis al mi la kuraĝo protesti.

Vezes sem conta jurara a mim mesmo que desabafaria tudo o que pensava sobre o assunto,

Denove kaj denove mi ĵuris al mi, ke mi malŝarĝos mian animon pri la afero,

mas havia no ar frio,

sed estis io en la malvarma,

indiferente, do meu companheiro algo que fazia dele o último homem com quem alguém quereria tomar a mínima liberdade.

indiferenta sinteno de mia kunulo, kio faris lin la lasta homo, kun kiu oni volus permesi al si ion similan al libereco.

Os seus grandes dons,

Liaj grandaj kapabloj,

as suas maneiras magistrais

lia majstra maniero

e a experiência que eu tivera das suas muitas qualidades extraordinárias,

kaj la sperto, kiun mi havis pri liaj multaj eksterordinaraj kvalitoj,

tudo isso me tornava tímido e relutante em contrariá-lo.

ĉio ĉi igis min timema kaj hezitema kontraŭstari lin.

Naquela tarde, porém,

Tamen en tiu posttagmezo,

fosse por causa do Beaune que bebera ao almoço,

ĉu pro la Beaune, kiun mi trinkis dum la tagmanĝo,

fosse pela exasperação acrescida que me causava a extrema pachorra dos seus modos,

ĉu pro la plia ekscitiĝo kaŭzita de la ekstrema malrapideco de lia maniero,

senti de repente que já não conseguia conter-me.

mi subite sentis, ke mi ne plu povas elteni.